دفتر تهران آلومینای ایران را یک‌شبه تعطیل نکنید!

خبر تعطیلی دفتر تهران آلومینای ایران، نگرانی جدی کارکنان و خانواده‌های آنان را به دنبال داشته است؛ کارکنانی که بعضاً بیش از ده سال در این مجموعه زحمت کشیده‌اند و زندگی خود و خانواده‌شان را بر اساس همین شغل و محل کار بنا کرده‌اند. آیا می‌توان یک‌شبه تصمیم به تعطیلی گرفت و بدون تعیین تکلیف آینده این افراد، زندگی ده‌ها خانواده را در بلاتکلیفی گذاشت؟ آلومینای ایران یک شرکت کوچک نیست. داشتن یک دفتر فعال در پایتخت، برای پیگیری امور مدیریتی، حقوقی، اقتصادی، اداری و ارتباط با دستگاه‌های مختلف کشور، برای چنین مجموعه بزرگی یک ضرورت است، نه صرفاً یک هزینه. اگر هدف، صرفه‌جویی در هزینه‌هاست، چرا ابتدا سراغ هزینه‌های سنگین‌تر در بخش‌های فنی، تجهیزات، تعمیرات، پروژه‌ها و فرآیند تولید نرویم؟ چرا باید نیروی انسانی، که سرمایه اصلی و موتور محرک تولید است، نخستین محل صرفه‌جویی باشد؟ این کارکنان بیکار نیستند؛ سال‌ها برای شرکت کار کرده‌اند، تخصص و تجربه اندوخته‌اند و زندگی خود را بر اساس این شغل و آینده آن برنامه‌ریزی کرده‌اند. پشت هر یک از آنها، یک خانواده، فرزند، خانه و آینده‌ای قرار دارد. اما سؤال بزرگ‌تر مردم جاجرم این است: از کجا معلوم تصمیمی که امروز برای دفتر تهران گرفته می‌شود، فردا درباره بخش‌های دیگر شرکت و حتی خود کارخانه جاجرم گرفته نشود؟ وقتی تعطیلی یک واحد تولیدی، خارج شدن بخشی از ظرفیت تولید از مدار، کندی پرداخت مطالبات پیمانکاران و بلاتکلیفی برخی پروژه‌ها را در کنار تعطیلی دفتر تهران قرار می‌دهیم، طبیعی است که نگرانی مردم جدی شود. ما قصد اتهام‌زنی نداریم و درباره نیت هیچ‌کس قضاوت نمی‌کنیم؛ اما انتظار داریم مسئولان و نهادهای نظارتی، پیش از اجرای چنین تصمیمی، ضرورت آن، میزان واقعی صرفه‌جویی و مهم‌تر از همه، سرنوشت کارکنان و خانواده‌های آنان را با دقت بررسی کنند. اگر قرار است هزینه‌ای کاهش یابد، ابتدا باید سراغ هزینه‌ها رفت، نه سراغ انسان‌هایی که سال‌ها چرخ این مجموعه را چرخانده‌اند. آلومینای ایران فقط یک کارخانه نیست؛ نان و آینده هزاران خانواده به آن گره خورده است. امروز حرف ما درباره دفتر تهران است، اما نگرانی ما درباره فردای آلومینای ایران است. دفتر تهران آلومینای ایران را یک‌شبه تعطیل نکنید.